Een aanslag was op handen tussen Tel Aviv en Jerusalem;

Dinsdag; de politie en het leger zijn extra waakzaam vanwege een op handen zijnde aanslag die zelfmoordterroristen vandaag van plan waren te plegen. De controle aan een drukke verkeerweg en een belangrijke plaats tussen Jerusalem en Tel Aviv was dan ook zeer intensief....

Gebleken is dat er een iemand van plan was in het central busstation van Tel Aviv de aanslag te plegen had dit niet kunnen worden voorkomen dan waren er waarschijnlijk heel veel slachtoffers gevallen....

De 2e dag; En Gedi en Masada voor een ieder vanuit z'n eigen beleving "indrukwekkend"

Weer vroeg uit de veren en op weg naar het central busstation in Jerusalem. Het was pas een uur of 8 in de ochtend en het zonnetje stond nog niet zo hoog... Met de interliner van 09.30uur op weg naar de Dode zee en Massada en ik mocht niet klagen die week van het was weer eindelijk voor een wat langere periode rustig weer met aangename temperaturen. Na Jerusalem uit te zijn gereden gingen we over een nieuw stuk snelweg want over het algemeen is het wegennet in Israel goed onderhouden en ze werken aan een verdere uitbreiding.
Na Oost-Jerusalem in de verte nog te hebben gezien kregen we de eerste kleine heuvels in zicht waar mooie dorpjes op gebouwd zijn, veelal arabische dorpjes want je herkent ze gelijk aan de torens van de moskeen.
Op een gegeven moment gingen de heuvels steeds meer over in dore rostachtige bergen met af en toe bedoeieen-kampementen etc. We reden ook nog door een nieuwe gemoderniseerde checkpoint met soldaten waar we met de bus echter geen last van hadden soms was het een dore uitzichtloze weg die tweebaans werd. Het werd steeds meer een woestijnlandschap... en zagen in de verte al een beetje het begin van de Dode zee liggen. Dichterbij gekomen maakten we een stop van ongeveer 15 minuten voor een bakkie of iets anders...?
We vervolgden onze reis en kwamen steeds dichter bij de Dead see met aan de rechterkant de (woestijnachtige) middelgebergten van Israel en aan de linkerkant de hogere bergen van Jordanie. De Dode zee ligt ook onder het normale zeeniveau zodat het hier ook het laagste punt in de wereld is. het is ook "letterijk" een Dode zee als ik het zo mag uitdrukken juist omdat het bijna stilstaand water is maar de Jordaan er nog wat verversing aan toevoegd. De weg vervolgde zich dan ook gedeeltelijk vlak langs het water zodat we een mooi uitzicht hadden en we hadden stralend weer met toch een beetje een waas over de Jordan-Mountains alhoewel de zon daar ook goed wilde doorbreken...
De sterke doordringende geur en de aangekoekte zoutplakkaten kabbelden tegen de oevers en de rotsen, soms ging de weg weer in behoorlijke kronkels omhoog en dan weer naar beneden maar de chauffeurs hebben niet voor het eerst deze wegen gereden... We naderden En Gedi Spa waar ik en ook en tal van anderen eruit zijn gegaan, vele mensen zijn hier dan ook de zee even ingegaan en er waren stores and restaurantjes etc. een toeristische trekpleister dus maar ook een kuuroord.
Ik schoot hier even een foto van een badende moslimvrouw:

Wonder boven wonder zijn een aantal foto's toch gelukt met zoveel zon, een uur later heb ik mijn reis vervolgt met een volgende bus richting Masada. Er waren nog ander plaatsen waar de bus stopte zoals oa En Gedi natuurreservaat en En Gedi botanische tuinen.... Indrukwekkend was het toen we de vestingsrots van Masada naderden en het was even klimmen met de bus

(Je ziet de kabels van de kabelbaan naar boven lopen..) tekst behoort bij foto...

naar het punt waar de bus zou stoppen dit was een gebouw met een klein hotel voor mensen die misschien willen overnachten, alles zat dan ook hier bij elkaar een winkel, receptie en een restaurant. Dit was dan ook het beginpunt van 2 mogelijkheden om de vesting te bereiken; te voet of met een moderne kabelbaan, ik koos voor het laatste en kocht een kaartje bij het loket en liep richting de kabelbaan plateau. Het is een grote cabine en ik schat dat er zo 35 tot 40 personen in kunnen. De man die dit bediende kreeg het seintje dat we naar boven konden, de lift was niet zo en je moet zeker "geen" hoogtevrees hebben want het is toch nog een aardige klim..maar het zit allemaal goed in elkaar want de Israeliers weten wel dingen goed te bouwen.. Prachtig hoe de mensen steeds kleiner werden toen ik zo naar beneden keek en eigenlijk hoe snel en bijna geruisloos je met deze moderne kabelcabine boven ben. Werkelijk indrukwekkend hoe je zo om je heen kon kijken en hoe de Romans dit eigenlijk gebouwd hadden, het is gewoon eigenlijk een kleine complete stad die zou je zeggen niet in te nemen zou zijn... Who is the enemy of the Romans do you think..? Van beneden af gezien zou je denken dat het plateau en de oppervlakte niet zo groot zou zijn maar dan heb je een verkeerde inschatting gemaakt onvoorstelbaar groot. Het is natuurlijk een zeer geliefd toeristische trekpleister commercieel gezien...en ik denk eigenlijk niet van de massa die deze plaats bezoekt en de geschiedenis niet echt kent dat het eigenlijk de "dappere" slag van de Joden hier was...mijns inziens.
Af en toe moest je je oren toesluiten hier want je bent hier behoorlijk hoog maar dan scheerden af en toe weer een aantal Israelische straaljagers voor je voorbij tussen de bergen door die dan nog eens door de geluidsbarriere gaan want ze houden alles in de gaten.. Overigens na een fijne mooie dag waar het weer ook zo meezat was ik ook weer blij dat ik thuis was.

Indrukwekkend als je daar zo boven staat en wat een overzicht dan, je ziet de Dode zee en de bergen van Jordanie in de verte die in een soort mist gesluierd zijn...

Mijn eerste dag erop uit; Tiberias en het verhaal over de Golan-Hights

Vroeg erop uit voor de reis naar het noorden wat toch wel twee en half uur bijna drie uur in beslag nam. Voor niet iedereen is een busreis even prettig zoals m'n mede-reisgenote (volunteer) die hier ervaring mee had. Met een tussenstop rijden we omstreeks 11.00uur Tiberias binnen, het is een stralende dag en bijna windstil ondanks dat je het nooit weet bij de Zee van Galilea....We hadden wat info. ingewonnen voor de bus die ons naar de Golan-hoogte zou brengen alleen reden ze niet zo frequent in de wintermaanden...dus even in de gaten houden. Aan het meer/de zee hebben we wat uitgerust en hebben we wat foto's genomen en was ik wat gretig om de tijden van de Here Jezus voor me te halen hoe het toen zou zijn geweest etc. Diska had een luisterend oor.....voordat we nog wat gingen wandelen langs het water. Na genot van een lekker ijsje gingen we terug richting het busstation, je weet het maar nooit met die bussen???

De bus zou om half 3 pas vertrekken zo laat dus tja wat nu overlegden we met elkaar en rond 18.00uur is het zo goed als donker alhoewel het langzaam wat langer licht bleef... We hadden de knoop doorgehakt tenslotte wilden we graag naar de Golan-Highst. Zouden we dan voor niets de hele tocht hebben gemaakt? Nadat we wegreden bij het busstation ging ik wat informatie inwinnen over de bereikbaarheid en tot waar de bus reed. De chauffeur vertelde mij dat de bus tot aan de dorpjes reed aan de voet van het Golan gebergte en verder niet. Het was een vriendelijke man en ik legde hem uit dat wij een dagje er op uit waren eerst naar Tiberias en dan van horen zeggen de natuur van deze uitgestrekte gebergten...zo graag willen zien etc.
Het liep al tegen half vier dat wij het dorpje aan de Golan hadden bereikt, de chauffeur gaf ons het advies om hier een nacht ergens te gaan slapen want over een kleine ander half uur treed de schermering al in en is het zo donker..Hij wist wel wat adresjes van mensen die een slaapplaats willen aanbieden..en er werd over en weer gebelt wat de mogelijkheden waren en dat we de kosten wel samen konden delen...
Tja wat nu Diska zei ik daar zijn we speciaal voor naar het noorden gegaan... We vroegen de chauffeur over hoe laat morgen de eerste bus van hier teruggaat..... 07.00uur naar Tiberias en om 12.00uur gaat er een bus van hier direct naar Jerusalem...Zo vroeg opstaan zagen we echter niet zitten en zij had een afspr. om 16.00uur ergens dus dit werd "helaas" niks.
Laten we een les hieruit hebben geleert, het advies was van mensen die de Golan hadden bezocht ga vroeg in de morgen als alternatief als je toch op eigen gelegenheid wil gaan of met een soort gids of in de zomer dan is het helemaal hier op z'n mooist...

Afgezien van alles hebben we toch samen een leuke maar vermoeide dag gehad...

The western wall en de Mountain of Olive een aantal nieuwe foto's komen;

The western wall een smeltkroes van religies bij elkaar altijd indrukwekkend...De rust is enigzins teruggekeert vanwege de opgravingen etc. van enige tijd terug waarbij er wat opstootjes waren tussen moslims en de joodse oproerpolitie..

Deze foto is gemaakt vanaf de kant van de Olijfberg.

Geestelijke bemoedigingen en een doorn in een het vlees;

Ondanks de dingen waar ik door heen moest voel ik mij geestelijk wel sterker. Dit alles heeft te maken doordat ik met veel Geest vervulde broeders en zusters uit verschillende landen in contact ben gekomen uit verschillende gemeenten. Veelal zijn het Messiaanse christenen vanuit de States en praten we over verschillende dingen zoals je visie en missie voor Israel etc. maar ook over je eigen geestelijk leven en getuigenissen.

Wat mij zelf betreft zit de tegenstander ook niet stil want hij probeert altijd de kinderen van God op 1 van de 2 fronten aan te vallen... (geestelijk/lichamelijk) Ondanks dat ik gelukkig dank zij de Here al weer enige tijd op de been ben en ook weer aan het werk slaat de verkoudheid en neemt het hoesten "weer" toe en ben toch goed gekleedt en bid tot de Ontfermende om bescherming...daarbij komt ook dat er residents zijn die proesten hoesten en je er midden tussen in zit en wie weet wat ze allemaal overbrengen.....

Het weer zal uiteraard ook zijn deel erin hebben omdat het halverwege de dag zo weer kan omslaan, de temperatuur verschillen plegen ook steeds een aanslag op je lichaam...

Er breekt een rustige periode aan in het volunteershome;

Vandaag is een van de laatste vrijwilliger (uit mijn periode) even op bezoek bij mijn oude kamergenoot in Haifa en komt morgenavond laat terug. Zondagochtend vroeg vertrekt zij met een andere volunteer die werkt in een klein ziekenhuis hier in de buurt naar Eilat om zich daar aan te sluiten bij de andere volunteers die als het goed is gegaan in Jordanie zijn geweest. De komende week zouden ze dan met z'n allen naar Egypte gaan en komen de 25e februari terug nog even in het volunteershome om de volgende dag dan definitief met z'n drieen naar nederland af te reizen... De volunteer die werkt in het kleine ziekenhuis blijft nog...

Opdit moment zijn we dan met z'n vieren; 3 nederlanders en 1 amerikaanse.

Komende week ben ik vrij en waar ik wel even naar uitzie...

Ik hoop dat het WEER enigzins geen roet in het eten gooit omdat ik eindelijk er echt op uit hoop te gaan.
Ik heb wat dingen ingeplant als het maar niet regent!!!!! Wolkjes zijn geen probleem...

o.a; Tiberias en de Golan-hoogte (dit ga ik doen met nieuwe volunteerster uit nederland)
Dode zee en En Gedi...?
Massada....
De Negev en Eilat en hoop daar te kunnen blijven logeren bij vrienden die een hostel hebben...

Ik hoop dat het allemaal doorgaat!