Sluimerend naar m'n laatste dag toe zien te werken....

Met af en toe een paracetamol maar weer achter m'n kiezen te hebben hou ik mij staande en vraag ook om Kracht van mijn Heiland om de dagen door te komen... De 29e heb ik als laatste dag bepaalt om zo de vrouwelijke local workers toch bij te staan want een aantal zijn zwanger en een ding begrijp ik sowieso niet in nederland is dit uit den boze. Daarmee wil ik zeggen als ik zie in wat voor fase bepaalde vrouwen dan zitten mbt hun zwangerschap en nog steeds blijven werken. Tilliften hebben ze hier niet of een enkeling maar waar in het gebouw...? Het komt dus op puur fysieke kracht aan om de gehandicapten op alle mogelijke manieren te helpen ik weet hoe dit in elkaar zit......

Het zit me gewoon niet mee hoe het "WEER" in combinatie met andere factoren zo'n aanslag op mijn lichaam hebben gepleegd.. Zelf mijn amerikaanse zuster in de Here heeft hier last van gehad alleen gaat het nu wat beter met haar en ze denkt dat het te maken heeft met een bepaalde allergie (in de lucht?) die bacterien ontwikkelen die de luchtwegen aantasten.. zelfs een aantal residents loopt hiermee.

Ik heb nog een andere veronderstelling dat dit gewoon te maken heb met de gebouwen op zich, men heeft een soort aircondioning in elk gebouw dus met heaters aan de muur (een soort elektrische verwarming) die bij koude dagen aangaat en of het nou warm of koud is buiten de deuren staan steeds tegen elkaar open en worden gewoonweg niet goed dicht gedaan. Ook met de residents wordt dan niet echt rekening gehouden.... Triest soms die nonchalance zeg ik maar...

Fijn om altijd over de Here weer te kunnen praten;

Als we elkaar waar dan ook even weer tegen komen staat de Here centraal in de gesprekken in ons leven. Diana heeft heel wat contacten hier in Israel met verschillende broeders en zusters in the Lord zo er ook kort geleden een zuster uit amerika weer was overgekomen en hier voor de 3e keer is en verblijf in een hostel in Jerusalem.
Eergisteren heb ik haar even kunnen ontmoeten toen zij haar even meenam naar het volunteershome en Emma (is haar naam) is van origine Chileense maar woont allang in the states. Ze liet haar Sjofar zien die ze altijd op reis meeneemt naar Israel..en raakten even in gesprek over de Here en ik schoot nog even een picture waar ze met Diana opstaat...

the Prison;

Het is misschien een vreemde gedachte zou je denken... je werkt hier met residents die toch in soort gesloten beschermend complex wonen. Maar hoe zijn wij gehuisvest...?
Als ik m'n gordijn openslaat en het raam open schuif zie ik eerst dit....

Gelukkig kunnen we de humor ervan inzien.... as prisoners in a Yale...

Dinsdag 20-03-2007; is het zowaar mijn afscheidfeestje;

Het is vaak een vaste stek bij een definitief of tijdelijk afscheid van de volunteers bij Elwyn; restaurant the Libanon in En Kerem een prachtig plaatsje in een dal gelegen niet ver van ons complex. Morgenavond zo rond 20.00uur gaan we met een aantal van de staf (casemanagers daycentre en van de middaggroep en local workers gezellig daar eten eten....

Maaida hier op de foto het arabisch meisje wat Elwyn ook gaat verlaten...

Ali en Maaida....

Slomieth is ook een arabisch meisje en hardwerkend, ze is nog jong en wil verder studeren en verlaat eind van de maand de organisatie... Zaterdagavond 31-03 gaan we met een aantal waaronder ik nog even ergens wat eten etc. ivm haar afscheid.

De russische/oekraiense inbreng tijdens mijn afscheid-etentje.. v.l.n.r Irena, Amalia en Ivanka...

Je wordt er een beetje gek van;

Een samenloop van factoren; het extreme weer en sommige van de residents die lopen te snotteren etc. plegen weer een aanslag op je lichaam zodat ik waarschijnlijk weer aan hoesten en proesten ben daarbij komt dan ook nog eens dat de jonge volunteerster uit nederland waar ik mee naar Tiberias ben geweest vandaag een blaasontsteking heeft opgelopen...

Het zit allemaal weer tegen en juist voor haar omdat zij nog eens volgende week naar nederland teruggaat..

Laat het maar door je handel en wandel zien, mijn verblijf bij een moslimfamilie;

Afgelopen donderdag tot zaterdag ben ik met een collega van de middaggroep mee naar z'n familie geweest en heb daar gelogeerd. Ook was er een arabische bruiloft in de familie zo die mocht ik dus ook niet missen zo gaat het daar... Ze wonen in een klein plaatsje niet ver van Nazareth..

Zo rond 20.45uur komen we samen in Abfula aan waar de interliner zijn eindbestemming heeft. Het is een winderige avond als Ali even een telefoontje pleegt naar huis en vertelt dat zijn vader hier om ongeveer een minuut of 15 is... Het is een joodse plaats wat je dan ook gelijk weer opvalt door de vele joodse winkels en de mannen in het zwart en de gewone joodse bevolking. Er zijn ook wel mensen van arabische afkomst maar het is hier de minderheid...

Met een soort kleine blauwe jeep was daar zijn vader dan en hij stopte voor het busstation zodat we snel even onze spullen konden inladen. In wat gebrekkig engels maar toch de moeite nemend stelde hij zich voor en kwam Ali hem soms met wat woorden te hulp. Ik stelde mij ook voor etc....mijn eerste indruk was dat het een vriendelijke man was met respect naar de ander..wat ook later bleek. We reden het kleine plaatsje binnen waar Ali ouders wonen en de andere familie en vrienden etc.... Het is een typisch arabisch dorp waar natuurlijk de moskeen niet mochten ontbreken en totaal verschillend in vergelijking met een joods dorp of plaats.. Vaak ziet het er (helaas) wat verwaarlozer en niet echt onderhoudend uit en zou het (weer) met een financiele kwestie te maken hebben denk je dan..? Ik weet het niet maar je kan er gewoonweg niet omheen dat je met de realiteit hier te maken hebt.

Maar daar kwam ik niet voor, we reden het erf op waar 2 royale huizen stonden en typisch in de moslimstijl gebouwd maar wel mooi op hun manier... Thuis gauw de spullen uitgeladen en verder niemand aangetroffen zouden we weer vertrekken naar de bruiloftparty dan in de auto van zijn vader. Het was in hetzelfde dorp bij een van de familieleden en waar alles al was uitgestalt met een soort tent vele mensen, een tafel vol met verschillende gerechten en muziek in arabische stijl niet kon ontbreken natuurlijk... Mannen en vrouwen gescheiden en maar wat handen schudden en aan tafel dan maar waar je met service werd bediend...

Op een gegeven moment zei Ali tegen mij Pieter this is my mother en schudde haar de hand, ze was in een soort blauwe jurk gekleed maar wel met een doek om haar hoofd. Ze had een vriendelijke uitstraling leek me zo...het was dan ook even een momentopname. This is my brother from Italy and that is my other brother etc.... Ja hoor op een gegeven moment moest ik de dansvloer op waar mannen hun beste dansen lieten zien op de arabische muziek en probeerde ik de passen bij te houden en na te doen. Niemand die je uitlachte of zo en er werd geklapt en gezongen.... Iedereen was op z'n eigen manier vrij en de sfeer was gezellig maar druk wat ook bij de cultuur hoort. Het was modern en niet alle vrouwen waren gesluiert of zo en dansden op een gegeven moment ook mee......
Daarna riep de vader van hem mij even apart en hadden nog wat gepraat over van alles en nog wat en hij zei voel je vrij... en ging dan ook op een gegeven moment weer even verder kijken.

Halverwege het feest zei Ali ik vind het genoeg en ben ook moe van de week zodat we dan ook samen met de auto van een van z'n andere broers al naar huis gingen.
Thuis was er al een kamer gereed waar we logeerden, de rest van de familie kwam wat later thuis.
De volgende dag zijn we er redelijk vroeg uit gegaan omdat we wat hadden gepland. Eerst de koffie van de vrouw des huizes aan de eettafel en even weer een gesprek z'n pa. De huiskamer was ook groot in een typische stijl maar wel mooi met veel wandversieringen en schilderijen waarvan er een was met denk ik een tekst uit de Koran. Z'n moeder had veel moeite met een andere taal en stelde mij via vertaling wat vragen over hoelang je hier bent en haar zoon heb leren kennen etc... Ho dan nog even de echte arabische koffie in de kleine kopjes die met een soort pollepel ingeschonken wordt..

Het was tijd om te vertrekken naar Nazareth en daar wat in de ochtend te nuttigen als een soort ontbijt, zo dan maar weer met een andere auto van de familie dat was geen probleem..
Ali dorp is mooi gelegen tussen verschillende bergen (hoofdzakelijk middelgebergte) met veel groen waar we ook nog een kijkje later zouden nemen. Het was helaas een wat grijzige druilige dag met af en toe even de zon er doorheen

De stad doet mij/ons herinneren aan waar de Here opgroeide en je ziet dan ook vele verschillende dingen die hierop moeten duiden maar veelal met een commerciele toeristische trekpleister.....voor verschillende "soorten" christenen etc. Er is daar wel een van de grootste christenkerken van de wereld gesticht.... en de stad is 50/50 verdeelt in joodse mensen en moslims en arabische christenen en nog wat andere groepen.
We zijn dan ook even de kerk binnen gegaan want het was er druk met mensen uit afrikaanse landen, daarna zijn we dan even door een soort bazar gaan wandelen waar van alles en nog wat was uit gestalt...zodat de uren verstreken dat we maar ricting huis gingen want de warme maaltijd stond op ons te wachten...

Thuis aangekomen was de tafel uitgestalt met verschillende arabische gerechtjes die je dan maar moest proberen
eten en praten en dan vragen (de vrouw) hoe het smaakte..? Het was allemaal natuurlijk heel apart alhoewel je wel een beetje het arabisch brood herkende en nog wat andere dingen en was redelijk verzadigd...

Daarna kwam de arabische koffie weer op tafel en dronk een rondje mee dan uit beleefdheid... Buiten was het weer redelijk opgeknapt dat Alie zei dat we nog een stukje gaan rijden richting de bergen. We namen maar weer de oude wagen die wel tegen een stootje kan want de wegen zijn nou ook niet je van het. We reden richting het dorpje van een andere collega van het werk die vlakbij het dorpje van Alie ligt en aan de voet van de berg Tabor.... De omgeving is zo bijzonder mooi hier zeker als de zon al wat ging zakken achter de verschillende wolken en de bergen in een bijzonder licht werden omgetoverd.

We reden het dorpje door voordat we de kronkelweg van de Tabor opreden met vele S-bochten die behoorlijk scherp waren en klimmen maar....en het was prachtig hoe je steeds zag in het dal hoe alles zo klein werd en dan het aanschouwen van langzaam zakkende zon achter de andere bergen. Normaal in de zomer als het stralend helder weer is heb je een prachtig uit zodat je de zee van Galilea ziet en Tiberias etc. We hebben wat foto's op de berg genomen van een klooster en onderweg. de "geestelijke" betekenis van de berg zette mij aan het denken mbt Yesua.....
Vanavond zou het vervolg van de bruiloft zijn van de familie van Ali maar wij zijn met z'n tween er niet meer heen gegaan en zijn naar zijn oom en oma even geweest en wat vrienden om de avond door te komen en hebben het niet al te laat gemaakt.
De laatste dag hebben we in huiselijke sfeer doorgebracht en Ali's moeder gaf mij nog 2 mooie schaaltjes helemaal ingepakt van de bruiloft van een van haar andere zoons en blijkbaar hadden ze mij toch op hun manier geaccepteerd.
Ze wisten dat ik christen was en zij lieten op hun manier hun gastvrijheid en warmte zien zonder dat er iets van aanstoot te merken was omdat ik christen was, ze respecteerde mij volledig.... We hebben nog over de situatie hier gepraat (de vader van Ali en ik) in het algemeen en de verschillen tussen de arabieren en de palestijnen op zich..

Ik mag dit dan toch als een bijzondere persoonlijke tijd hebben mogen ervaren en heb dan ook nog wat foto's hierbij geplaatst die er gauw aankomen.....

Een avondje zangles met een aantal residents waar ze helemaal in op gaan;

Ik kon een keer mee naar de club waar verschillende residents van ons wel eens naar toe als we ze ervoor kunnen poren... Zo ging Slonnie en Jacob van onze organisatie eens mee en we worden altijd door de bus opgehaalt als die op "tijd" komt natuurlijk. Het is gelukkig goed gegaan en Sameh en ik kwamen met de 2 jongens bij de club aan binnen zaten al een aantal residents met hun begeleiding als een joodse jongeman wat liederen speelt op z'n gitaar en af en toe z'n mondharmonica erbij pakt en verschillende nummers speelt die op een geven moment bij een aantal residents bekend in de oren klinkt zodat ze mee gaan zingen of niet natuurlijk...en helemaal niet geconcentreert zitten te luisteren zoals onze Jacob. Hij staat op de foto aan de linkerkant naast Sameh en haalt liever wat streken uit wat niet altijd door de beugel kan.... Hij voelt zich altijd zeer gevleit (zelf dus) om als de gelegenheid zich voordoet altijd een vrouwelijke residents op te zoeken. (lastig te vallen..)
Zo heb ik mij dan ook die avond meer met Jacob moeten bezig houden.....dan een beetje te genieten en hoe zij in de liederen opgaan en genieten.... maar ja dat hoort er ook wel eens bij.

Toch een leuke foto...